21 different naujawan jathebandies (youth led Sikh organisations), from Australia to Kashmir and beyond, have signed an open letter addressing sangat (Sikh congregation).
The letter, which you can see in full in both English and Punjabi, has been sent out as thousands (possibly millions) of Sikhs are currently leading protests against the Indian government regarding farmers’ rights. The protest has seen a national revolt against new laws implemented which are seen as opening up India’s farmers to potential exploitation by corporations.
Signed Guru Panth De Daas (Servants of the Guru-path), the letter addresses all Sikhs and highlights that “naujawan (Sikh youngsters) in the collective form of sangat (Sikh congregation) have taken the reins and shown a glimpse of the power bestowed upon the Khalsa directly by Akaal Purakh (The Eternal Being, referring to God)”.
The letter addresses the lack of an individual lead figure of the current kisaan (farmer) protests as a positive that will help the movement reflect the will of the sangat and praised the collective nature of leadership seen in the current kisaan (farmer) protests, suggesting that this will help the movement reflect the will of the sangat. The letter also provides important background to the current protests in the context of an increasingly authoritarian government.
Read the letter in full, including details of all signee organisations, below.
ੴਸ੍ਰੀਵਾਹਿਗੁਰੂਜੀਕੀਫਤਹ।।
ਇਨਗ੍ਰੀਬਸਿੰਘਨਕੌਦਯੈਪਤਿਸ਼ਾਹੀ।
ਏਯਾਦਰਖੈਂਹਮਰੀਗੁਰਿਆਈ।
ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸਾਨ ਮੋਰਚੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਾਲੇ ਕਾਰਨਾਮਿਆਂ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਪੰਥਕ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੈਗਾਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੁੜ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਵਾਗਡੋਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੰਗਤ ਦੇ ਹੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੱਲ ਸਿਰਫ ਇਨ੍ਹੀ ਕੁ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੰਗਤ ਨੇ ਉਸ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕਦੋਂ ਲੈਣਾ ਹੁੰਦਾ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਜਾਹੋ ਜਲਾਲ ਨੇ ਪਰਤੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਨਿਰਮੂਲ ਸ਼ੰਕਿਆਂ ਅਤੇ ਜਕੜਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਕਾਫਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਪੰਥ-ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੂਹਰੇ ਕੋਈ ਨੀਂ ਖੜ੍ਹ ਸਕਦਾ।।
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਆਗੂਆਂ ਅਤੇ ਸਟੇਟ ਦੀ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਹੀ ਰੱਦ ਕਰਕੇ ਸੰਗਤ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਹੱਲਾ ਬੋਲਿਆ। ਕੁਝ ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਹਉਮੈ ਗ੍ਰਸਤ ਮਨਸੂਬਿਆਂ ਤੇ ਚੱਲਣ ਜਾਂ ਉਦਾਸੀਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸਟੇਟ ਕੋਲੋੰਂ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਸੰਗਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੁਆਰਾ ਖ਼ਾਲਸਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮੁੜ ਝਲਕ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਟੇਟ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਝੋਕ ਕੇ ਦਿੱਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੜਕਾਂ ਉੱਪਰ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਰੋਕਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੰਕਰੀਟ ਦੇ ਬੈਰੀਕੇਡ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਤੋਪਾਂ, ਭਾਰੀ ਲਾਠੀਚਾਰਜਾਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨੂੰ ਟਿੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਅਤੇ ਸਾਂਝੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮੋਰਚੇ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੇਂਦਰੀ ਦਰਜੇਬੰਦੀ ਵਾਲੇ ਢਾਂਚੇ ਨਾਲ ਬੰਨਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸੰਗਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਗੂ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ, ਰਾਜ ਦੇ ਪੁਰਜੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਣਗੇ, ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਇਖਤਿਆਰ ਦਲ ਜਾਂ ਕੋਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਲਮਕਾਉਣ ਥਕਾਉਣ ਦੀਆਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨੀਤੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਝੂਠੀਆਂ ਤਸੱਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹਿਕਾਅ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਹਰ ਸਾਧਨ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਪਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਅੰਨੇਵਾਹ ਨਿਰਭਰ ਨਾਂ ਹੋਈਏ। ਅਖੀਰਲਾ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹਸਤੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਸੀਮਤਾਵਾਂ ਜਾਂ ਮਾਪਦੰਡ ਸਿਰਫ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ-ਪੰਥ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਹਨ।
ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਮੁੱਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸਾਨੀ ਜਾਂ ਆਰਥਿਕਤਾ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਬਾਨੀਆਂ ਅਡਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬਹੁ-ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਇਸਦੇ ਮੁਢਲੇ ਉਭਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜ਼ਰੂਰ ਬਣਿਆ ਪਰ ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਡੂੰਘਾ ਪ੍ਰਸੰਗ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਫ਼ਾਸ਼ੀਵਾਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਪੱਛਮੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਚੜ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਉਪ ਮਹਾਂਦੀਪ ਦੀ ਸੱਤਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀਕਰਨ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਇਕਰੂਪ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ। ਇਹ ਨਵੀਂ ਆਰਥਿਕ ਨੀਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਘ੍ਰਿਣਾਵਾਦੀ ਹਿੰਦੂ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ ਦੇ ਸਨਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਦੇ ਪੰਜੇ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਕੇ ਸੁੱਟਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਓਂਤਬੰਦੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲੜੀ ਤਹਿਤ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਡੀਮੋਨੇਟਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ, ਜੀਐਸਟੀ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਆਰਟੀਕਲ ੩੭੦ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨਾ, ਰਾਮ ਮੰਦਰ ਦਾ ਸ਼ਰਾਰਤੀ “ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ”, ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਸੋਧ ਕਾਨੂੰਨ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ ਕਾਲੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਖਿਆਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਰਥਿਕ ਨੀਤੀਆਂ ਜਾਂ ਖ਼ੇਤੀ ਬਿੱਲਾਂ ਦਾ ਮਸਲਾ ਨਹੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਭਾਰਤੀ ਲਿਬਰਲ (ਉਦਾਰਵਾਦੀ) ਅਤੇ ਅਗਿਆਨੀ ਟੀਕਾ-ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਭੰਬਲਭੂਸੇ ਵਿਚ ਪਏ ਇਸਨੂੰ ਪੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਖੌਤੀ “ਸੈਕੂਲਰ” ਅਤੇ ਨਿਰੋਲ ਆਰਥਕ ਲਹਿਰ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸਤ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਬੇਤੁਕੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਹਮਾਇਤੀ ਇਸਨੂੰ ਗਰਮਖਿਆਲੀ ਵੱਖਵਾਦੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਆਖ ਭੰਡ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਫ ਫਰਕ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਰਥ ਸਾਂਝੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਲਿਬਰਲ (ਉਦਾਰਵਾਦੀ) ਨਹਿਰੂਵਾਦੀ ਮਾਰਕਾ ਦੀ ਭਾਰਤੀ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਸੰਭਾਵਿਤ ਜ਼ੁਲਮੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨੂੰ ਜਾਇਜ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲਈ ਪਹਿਲੋਂ ਹੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੰਬਲਭੂਸਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅਸਲੀਅਤ ਛੁਪਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅੱਜ ਦੀ ਇਹ ਲਾਮਬੰਦੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੰਥ-ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਰੂਹ ਦਾ ਦਿੱਲੀ ਵਿਰੁੱਧ ਰੋਹ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੀਆਂ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਿੰਭਿਨਤਾ ਨੂੰ ਜ਼ਜ਼ਬ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਦਮਨਕਾਰੀ ਨੀਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੁੰਗਾਰੇ ਦਾ ਹੋਰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਖੇਤਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਫਰਕ ਹੈ। ਇਸ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਉਭਾਰ ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵੇਰਾਂ ਵੇਖਿਆ ਪਰ ਛੇਤੀ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਸਮਝੌਤਾਵਾਦੀ ਆਗੂਆਂ, ਅਧੂਰੇ ਟੀਚਿਆਂ ਅਤੇ ਸਟੇਟ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਜਬਰ ਕਰਕੇ ਇਹਨਾਂ ਉਭਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਸਾਰਥਿਕ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕੇ। ਅੱਜ ਦਾ ਰੋਹ ਸਾਰੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਤਸੱਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਜ਼ਾਲਮ ਰਾਜ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੇ ਬੱਝਵੇਂ ਚੋਣ ਤੰਤਰ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਲਟਾ ਕੇ ਹੀ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਇਹਨਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੇ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਉੱਪਰ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਗਲਬੇ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ।
ਮੌਜੂਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ ਤੇ ਅਣਖ, ਇਨਸਾਫ, ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਨੀਤੀ ਆਪ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਰਥਿਕ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਨਜਿੱਠਣ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸਿਰਜਣ ਵੱਲ ਸੇਧਤ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਭਾਵੇਂ ਸੰਕਲਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਹਨ ਪਰ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀਆਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਅਤੇ ਦੇਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਕਦੀਰਾਂ ਦਾ ਬੇਹੱਦ ਗੂੜਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬੰਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਖਾਲਸੇ ਦਾ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਦੀ ਵੀ ਫ਼ਿਰਕਾਪ੍ਰਸਤ ਕੱਟੜਤਾ ਜਾਂ ਜ਼ਾਤੀ ਹਿੱਤਾਂ ਉੱਪਰ ਅਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਹਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿਚ ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਵੱਲੋਂ ਬਖਸ਼ੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਅਧਾਰ ‘ਤੇ ਮਜ਼ਲੂਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਜਰਵਾਣੇ ਦੀ ਭੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜੱਦੋ-ਜਹਿਦ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵਡੇਰਿਆਂ ਨੇ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਧਰਮ ਯੁੱਧ ਮੋਰਚੇ ਅਤੇ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਲਈ ਲੜੇ ਸਿੱਖ ਜੁਝਾਰੂਆਂ ਤੱਕ ਇਹਨਾਂ ਹੀ ਸੰਕਲਪਾਂ ਨੂੰ ਰੂਪਮਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿੰਜਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਜ਼ੁਲਮੀ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪੁੱਟਣ, ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਅਤੇ ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਦੀ ਅਕਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਨਿਰੰਤਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਅੱਜ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਉਸ ਪੰਧ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਗੁਰੂ ਖਾਲਸੇ ਪੰਥ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹਰ ਉਸ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ‘ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਣ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਇਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਾਡੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਪਰ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਸਵਾਰਥੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੀਮਤ ਤੇ ਰੋਕਣਾ ਪਵੇਗਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਚੋਣਾਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਲਈ ਮੋਰਚੇ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਜਾਂ ਮੋਰਚੇ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਟੇਟ ਤੋਂ ਕੁਝ ਰਿਆਇਤਾਂ ਲਈ ਮੰਗਾਂ ਮੰਨਵਾਉਣ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਲੂਮੀਅਤ ਨੂੰ ਹੀ ਅਧਾਰ ਬਨਾਉਣ ਵਾਲੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਨੂੰ ਠੋਕਰਾਂ ਮਾਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਤੰਤਰ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਅਸਲ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜ਼ਰੀਏ ਸਾਂਝੀ ਕੌਮੀ ਤਾਕਤ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ‘ਤੇ ਜੁਲਮ ਢਹੁਣ ਵਾਲੇ ਜ਼ਾਬਰ ਹਾਕਮਾਂ ਕੋਲੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ ਸਗੋਂ ਇਹ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ-ਪੰਥ ਦੀ ਬਖਸ਼ਸ਼ ਅਤੇ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਣੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀਆਂ ਸੀਮਤਾਈਆਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਬਲਕਿ ਨਾਮ-ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਵਾਹਕ ਵੀ ਬਣਨਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲੋੰ ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬਖਸ਼ੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੋਣ ਲਈ ਇਹੋ ਹੀ ਰਾਹ ਹੈ।
ਇਹ ਮੋਰਚਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੰਮੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਸਿਰਫ ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ-ਪੰਥ ਦੇ ਇਸ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਨੋਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਨਿਧੱੜਕ ਸਾਂਝੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਡੀ ਫ਼ਤਿਹ ਹੋਵੇਗੀ।
ਗੁਰੂ ਪੰਥ ਦੇ ਦਾਸ,
ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਕੇਂਦਰ, ਕਨੇਡਾ
ਸਿੱਖ ਲਿਬਰੇਸ਼ਨ ਫਰੰਟ, ਕਨੇਡਾ
ਕੈਲਿਫੋਰਨੀਆ ਸਿੱਖ ਯੂਥ ਅਲਾਇੰਸ, ਕੈਲਿਫੋਰਨੀਆ
ਕੈੰਪ ਪਰਗਾਸ, ਨਿਊ ਯੌਰਕ
ਕੈੰਪ ਸੰਤ ਸਿਪਾਹੀ, ਡੀ.ਸੀ., ਮੇਰੀਲੈਂਡ
ਚੜਦੀ ਕਲਾ ਸਪੋਰਟਸ ਕਲੱਬ, ਵਰਜਿੰਨੀਆ
ਜਕਾਰਾ ਮੂਵਮੈਂਟ, ਕੈਲਿਫੋਰਨੀਆ
ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਐਕਟਿਵਿਸਟ ਫਡਰੇਸ਼ਨ, ਕੈਲਿਫੋਰਨੀਆ
ਰਣਜੀਤ ਗੱਤਕਾ ਅਖਾੜਾ, ਸੀਐਟਲ
ਸਿੱਖ ਸਟੂਡੈਂਟ ਅਸੋਸੀਏਸ਼ਨ, ਸੀਐਟਲ
ਗੁਰਮਤ ਟਕਸਾਲ, ਜੰਮੂ ਕਸ਼ਮੀਰ
ਯੂਨਾਈਟਡ ਸਿੱਖ ਯੂਥ ਫਡਰੇਸ਼ਨ, ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ
ਸਿੱਖ ਨੌਜਵਾਨ ਸਭਾ, ਮਲੇਸ਼ੀਆ
ਬੱਬਰ ਅਕਾਲੀ ਲਹਿਰ, ਯੂਕੇ
ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਓਰਗਨਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਆਫ ਸਿੱਖ ਸਟੂਡੈਂਟਸ, ਯੂਕੇ
ਖਾਲਸਾ ਫਾਉਂਡੇਸ਼ਨ, ਯੂਕੇ
ਨੈਸ਼ਨਲ ਸਿੱਖ ਯੂਥ ਫਡਰੇਸ਼ਨ, ਯੂਕੇ
ਨੌਜਵਾਨੀ, ਯੂਕੇ
ਨਿਸ਼ਾਨ, ਯੂਕੇ
ਸਿੱਖ ਯੂਥ ਯੂਕੇ, ਯੂਕੇ
ਟ੍ਰਿਬਿਊਟ੧੯੮੪, ਯੂਕੇ
ੴਸ੍ਰੀਵਾਹਿਗੁਰੂਜੀਕੀਫਤਹ॥
ਇਨਗ੍ਰੀਬਸਿੰਘਨਕੌਦਯੈਪਤਿਸ਼ਾਹੀ।
ਏਯਾਦਰਖੈਂਹਮਰੀਗੁਰਿਆਈ।
Watching the images of the Kisaan Morcha over the past few days has sent a resounding message and reminder to Panthic naujawan around the world: political power and strength has always ultimately laid in the hands of the sangat. The only question has been when will we decide to break from our doubts and self-imposed restrictions to wield it?
In this moment we have seen naujawan on the ground in Punjab reject traditional forms of leadership and state power. Rather than submit to the ego-driven agendas of a few dogmatic leaders or passively seek justice from the state, naujawan in the collective form of sangat have taken the reins and shown a glimpse of the power bestowed upon the Khalsa directly by Akaal Purakh. The entire machinery of the state has literally been placed as an obstacle on their road to Delhi, from concrete barricades, trenches, water cannons, and police lathi charges–but each obstacle has been overcome with sheer determination and collective strength.
Rather than restricting itself within a centralized bureaucratic structure, the potential of the Morcha was unleashed when power was diffused throughout the sangat. As a result, no leader will be able betray the demands of this movement, no state mechanism will be able to co-opt the patient rage of Punjab, and no discussion, commission, or other delaying tactic will be able to lull the sangat into a passive state. While we engage every means available to us in this struggle, it is important that we never rely or depend on any of these to the point of a handicap. The ultimate decision-making power is the sangat and our only limitations or parameters are the sidhant (principles) of Guru Granth-Panth.
As we all know, this issue is not just about economics or farmers. Although Delhi’s attempts to sell Punjab’s jameen–and that of other regions–to multinational corporations is the immediate flashpoint of this resistance, there is a much deeper context. This is about a fascist government heading an Indian state that has been working to culturally assimilate the subcontinent and politically centralize power in Delhi with the encouragement or tacit complicity of “Western powers.” This latest economic policy is tied in with a larger project to create a homogenized and subdued population helplessly subject to the whims of a xenophobic Hindu nationalism and global capitalism. The trajectory of this process can easily be seen in several initiatives over the past years: demonetization, imposition of GST, abrogation of Article 370 in Kashmir, “reconstruction” of the Ram Mandir, the citizenship amendment laws and countless others.
As articulated by countless naujawan on the ground, this is not just a matter of economic policy or the bills in isolation. Indian liberals and ignorant observers are currently tripping over themselves to declare the Kisaan Morcha as a purely “secular” movement confined solely to the three laws and Hindutva supporters are scrambling to vilify the protests as led by “militant secessionists.” Despite the difference, both have a similar interest. While the liberals are desperately seeking to ignore the full context and distort reality to fit their ideological commitment to Indian nationalism of a Nehruvian brand, the latter are seeking to preemptively legitimize and justify a violent crackdown which could lead to mass arrests and widespread violence. The reality however, is missed by both.
The spirit of the mobilization seen in recent days is the rage of Panth-Punjab’s soul against Delhi; a rage that has been building in the face of decades of violent repression and imperialist policies rooted in assimilation and genocide. This is why there is a qualitative difference between the response in Punjab and other affected regions today. This is a rage that has shown renewed sparks in the past decade but has always been quickly put out. Multiple attempts were made to channel these ongoing frustrations, but they were contained by compromised leadership, misguided tactics, and selective state repression. This rage has once again broken through layers of manufactured complacency, coercive state control, and the restrictive frames of electoral politics. History will mark this moment as a key flashpoint on the path to break Delhi’s stranglehold over Punjab and the entire subcontinent once and for all.
This Morcha is centred around a fundamental question of annkh (dignity), justice, and the right of Punjab to determine its own agricultural policy and tend to its own economic, social, and environmental needs. And while the Guru Khalsa Panth and the life-world of Punjab as a whole remain conceptually distinct, the way our lands and bodies have bled into each other over centuries have intricately woven our destinies together.
The Khalsa’s sangarsh throughout the centuries has never been a sectarian movement predicated on a chauvinistic impulse of identity or self-interest. Every struggle has been an exercise of the patshahi bestowed upon the Khalsa to destroy the tyrants and protect the poor, and establish a just polity based on sanjhivalta for all of Punjab and beyond. This wave–put into motion by the kurbani of our ancestors, from the Khalsa Raj established by Baba Banda Singh to the Dharam Yudh Morcha and Sikh jujharoo lehar for Khalistan, has consistently fought to uproot every form of oppression for sarbat da bhala and resist any attempts to restrict the Khalsa’s inherent sovereignty. Today is no different.
Naujawan of the Guru Khalsa Panth have been the driving force of history in every era we celebrate and that responsibility remains on our shoulders today. It is up to us to ensure that those seeking to manipulate this jazba for their selfish electoral gains, or those who attempt to sell the Morcha short are stopped at any cost. Most importantly however, we must shift the terrain from a politics of grievance seeking solutions solely from state institutions, towards an internal transformation aimed at cultivating our collective power through our own sovereign institutions. We cannot rely solely on the limitations of our finite intellect, but need to connect with Naam-Bani to become vessels of the Guru’s hukam. Justice and political power emanate from Guru Granth-Panth only–they will not and cannot be granted to us by our oppressors.
This is the road to the patshahi promised to the Khalsa by Guru Sahib.
This Morcha is only the first step in a long struggle to come and our fateh will depend on the bold leadership of those naujawan committed solely to these values of Guru Granth-Panth.
Guru Panth De Daas,
Khalistan Centre, Canada
Sikh Liberation Front, Canada
California Sikh Youth Alliance, California
Camp Pargaas, New York
Camp Sant Sipahi, D.C, Maryland
Chardi Kala Sports Club, Virginia
Jakara Movement, California
Khalistan Activist Federation, California
Ranjit Gatka Akhara, Seattle
Sikh Student Association, Seattle
Gurmat Taksal (IGS), Jammu & Kashmir
United Sikh Youth Federation, Australia
Sikh Naujawan Sabha, Malaysia
Babbar Akali Lehar, UK
British Organisation of Sikh Students, UK
Khalsa Foundation, UK
National Sikh Youth Federation, UK
Naujawani, UK
Nishaan, UK
Sikh Youth UK, UK
Tribute1984, UK
